Raf çoğalsam, kutu alsam, toplanmıyor. Yerde karton, sandalyede elbise, masada mektup. Evin bir köşesinde "ilerde yapacağız" yığılıyor, kümülatif duygusu herkes biliyor. Ama kendi bakışımızla, o ileri noktası hareket etmiyor, bazen oluyor. Dış bakışı bir kez sokarsanız, evin manzarası değişiyor, söyleniyordu.
Ev'i Uzun Süre İzlemek, İyileşme Umutlarını Siyor
Her gün gördüğün ev, gözüne takılsa da fark edilmiyor. Beyin "böyledir" işleyip, iyileştirme ipucunu atlatıyor. Depolama kaygısı, çoğu kez yapı değişi değil, hareket ve muammala uyumsuzluğunda yer alıyor. Kendi yaşamında, bütün resim tutulmuyor.